وقتی دلت بگیره، حرفات یه مزه دیگه می شن

دوست دارم خانه ای داشته باشم، پرِ دوست

آشنایی

کاش آسمان ابری نبود،

کاش دریا طوفانی نبود،

کاش دلم زخمی نبود،

کاش دلت آرام و بی صدا،

بی ادعا،

شرمسارم نکرده بود،

روز میلادم سالها بود خاموش، سرد بود، تنها بود،

دریغ از کادو، یک بوسه،

حتی یک آغوش

مگر عشق چیست که تو را این چنین کرد،

در جنگل سرد، بی انتها و مرموز این دل در جستجوی چه هستی؟

آی غریبه چه میخواهی، شرمسارم!

این جنگل لایق این کنکاش نیست،

چه برسد با اشک،

چند سالی است که آتش ویرانش کرده،

از آتش متنفرم،

راست بگویم میترسم!

جنگلها خود سبز میشوند،

کسی آنها را نمیکارد، باغبان مهربانِ کوچک من،

تو را چگونه میتوان دوست نداشت،

با این همه سادگی.

مممممممممممممن، 09/05/1387

|+| نوشته شده توسط یه ینده خدا در چهارشنبه سی ام مرداد 1387 ساعت 13:43 |

سرزمین تنهایی

این جا سرزمین تنهایی های منه! پس ماله منه. هر کیو گفتم می مونه هر کیو گفتم میره! زود میره، چون این جا ماله منه! اول از همه خدا بفرمایید، شما عزیزِ این سرزمینید، چیزی برای پذیرایی ندارم. ببخشید! می خواستم یه کم برات تو ظرف دلم شربت دوست داشتن بیارم. می دونی که خیلی شیرینه، از هر چی آفریدی شیرین تره. آخه اینجا یه اقیانوس ازش دارم. به هر کی هم بدم، ازش کم نمی شه. اما ببخشید حواسم نبود، زدن این ظرف ظریفو شکستنش، از شکسته هاش هم چیزی نموند، آخه هر کی اومد روش پا گذاشت. حالا دیگه نوبت شماست. دو تا دوست عزیزم که هیچ وقت تنهام نذاشتنو نمی ذارن. تا خواستم تنها بشم همیشه کنارم بودنو دستمو گرفتن. به به، بفرمایید، غم و غصه ی عزیزم، دوستای گُلِ با معرفتم. بچه ها دیگه نمی خوام عشقو راه بدم. نه معرفت داره، نه به درد می خوره. همش عذابِ. اصلا اونو دلدادگی برن به جهنم.

ادامه دارد . . . .

|+| نوشته شده توسط یه ینده خدا در جمعه چهاردهم تیر 1387 ساعت 11:40 |

وداع

به زودی صبحی خواهد آمد،

و در آن صبح، تو دیگر نخواهی بود،

و من طعم خوشبختی را خواهم چشید،

اما حیف از شهدای راه!

حیف از آن واژه های دوستت دارم،

که برای حضورت نذری دادم،

و حیف از آن عاشقانه های بی جوابی که،

به میمنت ورود قلب بیمارت،

در کنار خانه پوشالی رویاهایت،

سلاخی کردم.

و حیف از آن همه غروری که،

بر روی کاغذ سرنوشت نقاشی کردم،

تا بگویم که تا به کجا دوستت دارم،

و تو آن ها را با رنگ بی رنگی وجودت،

رنگ کردی،

عشق را سفری آموخته ام، بی بازگشت،

سفر را به قصد هدف آغاز کردی،

و سفر را به قصد راه قصد کردم،

چه تهوع آور است که هدفت، حقیرترین بود،

گم شدی!

گم می شوی!

این را شهدا، هر روز شهادت خواهند داد. . .

|+| نوشته شده توسط یه ینده خدا در جمعه چهاردهم تیر 1387 ساعت 11:23 |

بی جوابی

به تمنای آبیِ چشمانت،

و به منت سرخیِ لبانت،

و به آرزوی پاکیِ حضورت،

عاشقانه هایم را که هدیه پروردگارم بود،

با دستی لرزان،

از اعماق وجود پیرو خسته ام،

هدیه ات دادم،

به سردی گفتی: مرسی.

|+| نوشته شده توسط یه ینده خدا در جمعه چهاردهم تیر 1387 ساعت 11:22 |

بی رحمانه ها!

و آفتاب هر روز طلوع خواهد کرد

و بی رحمانه شلاق های زرد و آتشینش را،

از لا به لایِ شیشه ترک ترک و شکسته پنجره های رویاهایم،

بر صورتم،

بارها و بارها، می کوبد،

تا شاید مرا بیدار کند،

آری، آری، آری!

بیدار می شوم، چرا که دردش طاقت فرساست،

به خیالم صبح خوبی باید باشد،

به زودی خواهم فهمید که همبسترم،

چگونه جواهرات خانه ام را دزدیده،

شاید در خانه را باید عوض کنم،

آخر جنس صداقت شکننده ترین است.

سیاوش

|+| نوشته شده توسط یه ینده خدا در چهارشنبه پنجم تیر 1387 ساعت 19:19 |

تو کوچکیو پاک. چگونه دشنامت دهم

"تو کوچکیو پاک، چگونه دشنامت دهم"

بخند،

آرام بخند،

کوچکانه بخند،

چون دخترکانِ کوچکی که در کوچه خاله بازی می کنند،

به گریه ی مردی غریبه،

که تنها در کنار زانوان خود نشسته،

چگونه دشنامت دهم،

چرا که تو پاکیو کوچک،

دردِ زخمِ چنگال های محبتِ کینه توز را کی دانی؟

اما روزگار چنین است،

روزی دخترکانی،

کودکانه به تو می خندند،

و آن گاه سیاوش را تکه تکه،

از میان آتش بیرون می کشانند.

سیاوش

|+| نوشته شده توسط یه ینده خدا در پنجشنبه سی ام خرداد 1387 ساعت 10:37 |

زندانی به نام تن

سکوت حضورت را با کدامین واژه

می توان فریاد کرد،

آه ای پروردگار،

چه بی رحمانه،

در آغوش گرمو فریبنده هر سلامی،

بوسَکی از وداعی اندوهناکو دردناک آفریدی

چه مغرورانه سلامِ بی وداعت را

به رخ می کشی

پس چه واژه ابلهانه ایست، آشنایی

در آغوش دوست داشتن

تا بدان جا رها گشتم

که معنای اسارت را احساس کردم

کاش به جای احساس می فهمیدم

کاش منت بوسیدن پای مرگ،

هدیه روز تولد اسارت باشد.

سیاوش، 15/03/1387، 2:00 بامداد

|+| نوشته شده توسط یه ینده خدا در چهارشنبه پانزدهم خرداد 1387 ساعت 13:39 |

لذت، اما بی هوس

لذت داشتنت،

گرمیِ آغوشت،

تمنای لبانت،

شرم نگاهت،

آرام آرام بر بند بندِ جانم تیغ میکشد.

|+| نوشته شده توسط یه ینده خدا در چهارشنبه پانزدهم خرداد 1387 ساعت 13:39 |

نگاه

نگاهم کن،

تا خوشبخت،

در اقیانوس اشک حسرتت رها باشم،

این بار دیگر برای ترحم به تو

نیازمند قلبت نیستم

و منت چشمانت را ندارم،

ای کاش صدای اولین نفس نفس زدنت مال من بود.

|+| نوشته شده توسط یه ینده خدا در چهارشنبه پانزدهم خرداد 1387 ساعت 13:38 |

خوشبختی

تو چه آرامی و بی ادعا

چون مرحمی در میان زخم هایم جاری می شوی

اما جز لبخند و بوسکی هیچ نمی خواهی،

چه هنرمندانه احساسم مدیون تو شد.

|+| نوشته شده توسط یه ینده خدا در چهارشنبه پانزدهم خرداد 1387 ساعت 13:38 |

واژه

می ستایم آن واژه هایی را که با آن ها

خنده آغوشِ لب هایت را می بوسد

و چه منحوسند

آنانی که مُهر غم به لب هایت می دوزند.

|+| نوشته شده توسط یه ینده خدا در چهارشنبه پانزدهم خرداد 1387 ساعت 13:37 |

پیامک

اگر خدا این شست را نمی آفرید، جدی چه طور می خواستی پیامک ارسال کنی؟

با اجازه حضرت مولانا!

گر به کار منِ مسکین نخورد این شست

شست را چه کنم، بهر چه می دارم شست

|+| نوشته شده توسط یه ینده خدا در چهارشنبه پانزدهم خرداد 1387 ساعت 13:36 |

احساسات زاپاسی

احساسات زاپاسی

نمی دونم چه طور شد که یهو نظرم به این اتودی که تو دستمه جلب شد. یکم بهش فکر کردم؛ که چرا اصلا الان، یهویی، احساس تعلق بهش کردم. فکر کنم الان بیش از 9 ماهه که دارمش و الان احساس می کنم که یهو متولد شد؛ آخه نظرمو جلب کرد. تا همین ده دقیقه پیش فقط یه اتود بودا، باهاش فقط می تونستم بنویسم؛ اما الان دیگه می تونم باهاش حرف بزنم و دوستش داشته باشم؛ آخه حسش کردم. می دونید ( اگه نمی دونید برید از سروش بپرسید، اون قدرت بیانش بیشتر از منه!) راجع به چی دارم حرف می زنم؟ حِ.سِ.ش کردم، احساسات، چیزی که گمش کردیم، شاید هم فروختیم، شاید هم ازمون دزدینش.

اگر گم کرده باشیم بگردیم حتما پیداش می کنیم. اگرم فروخته باشیم خوشبختانه حضرت عزوجل یه دونه زاپاس براموون گذاشته، خیلی خوب نیست ولی، اِی، بهتر از نداشتنشه. یکم باید تمرین کنیم تا بتونیم ازش استفاده کنیم و حسرت اون احساسات پاک و تمیز و دست نخورده رو نخوریم. بالاخره رفته دیگه! اگرم ازمون دزدیدنش بازم مقصر خدونونیم! شاید هم بزرگترا و دوستامون بهمون نگفتن دزد احساسات بیشتر و بدتر از دزد ماله! اگر بدزده، یهو، یواشکی، آروم آروم، با لبخند، با نازو اَدا، ئقتی که تو خوابی یا مستِ چشاشی، می دزده، همشم می بره! نمی دونم تا حالا کسی چیزی ازتون دزدیده؟ اما دیگه می ترسه! الان دیگه ترسیدم! شاید علاقم برای رفتن اینه که این زاپاسَ رو دیگه ازم ندزدن یا خودم ماله کسیُ ندزدم. برم یه جا که این چیزا ارزشی نداره که بخوان ازت بدزدنش. آخه احساسات هر کسی ماله یارشه نه ماله هر بی سروپایی. از کجا معلومه که من یارشم. آره می خوام در برم؛گفتم که ترسیدم. چقدر بده که کسی مدعی احساساته و دلش برات تنگ نمی شه. یا شایدم مغروره و لج می کنه و حالتو نمی پرسه. یه روز می بوسهُ یه روز رو برمی گردونه! نه بوسشو می شه باور کرد نه رو برگردوندنشو. شایدم بوسش از رو عادته و رو برگردوندنش هم از رویِ یه ریزه خجالت جا موندش. یا شایدم بازیشه. که با دست پس می نه و با پا پیش می کشه!-بازم ایول به ین قدیمیای گندیدمون، از ما ها که بخار در نیومد-. شایدم نه! ممکنه عین تارزان که از این بند به اون بند می پره تا آخرش به خونش برسه، الان منم یه بندم که به زودی ازش رد می شه! غم انگیز نه؟ پس با کسی نکن این کارُ. سرت میآدا.

شاید بهتره دلمو بدم به همین اتودم که تو سختی ها باهام بوده و هر چی نوشتم و جایی پخش نکردمم می دونه. اگر اون نبود احساساتم زاپاسیمو چه طور باید می نوشتم. پس من مدیونشم، کار بزرگی برام کرده. بزرگتر از همه. روزگارِ عجیبیه! منو دلبستگی به یه اتود. تمامِ شعرامو خودنده، تمام داستانمو خونده! تمام چرندیاتم رو هم خونده. هیچیم نگفته. نه لامشو نه کامشو. حداقل می تونم با تمام وجودم بهش اعتماد کنم. عمرا بهم دروغ نگه. منم براش جای خودمو دارم و جای کس دیگه ای رو براش پر نکردم.آه! ای اتودِ زیبا رو، تو را به خاطر صداقتت دوست دارم.

|+| نوشته شده توسط یه ینده خدا در جمعه سوم خرداد 1387 ساعت 23:10 |

خداحافظی (شایدم سلام غم!)

خدایا این کیه؟ چقدر چشماش آروم می چرخه. بعضی وقتا هم یه هو وایمیسته بهم زُل می زنه؛ اون وقته که لال می شم و دیگه نمی تونم حرف بزنم. فقط می گم ..چه خبر؟.. وقتی بغلم می کرد و منو می بوسید انگار هزار ساله که منو می شناسه. منم همینطور. چقدر تو آغوشم راحته. البته استرسش معلومه. می تونم بفهمم اما هیچی نمی گه. نه لامشو می گه نه کامشو. شاید نمی گه که بهم برنخوره. دلم می خواد توش ذوب شم. اما حیف که می خواد بره. چراشو نمی دونم. شاید اِشکال از منه. شاید کّمم. دلم براش تنگ می شه. مطمئنم. چون برا دوست داشتنم دلیل دارم. وقتی غم رو دلم سنگینی می کرد، محکم پشتم بود. اگه ....

|+| نوشته شده توسط یه ینده خدا در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 ساعت 19:31 |

تو در آغوشمی؟!

بوسه هایت شیرین استُ چشمانت شرمگین

تنت گرم استُ قلبت در تلاطم

عجب حسِ غریبی یا قریبی

|+| نوشته شده توسط یه ینده خدا در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 ساعت 19:31 |

آخه خدا پس کوشی؟

حدیث روضه رضوان نبوده،

حدیث دوزخ سوزان نبوده،

حدیث چشمان یار است و این نادلِ اُفتانُ خیزان

|+| نوشته شده توسط یه ینده خدا در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 ساعت 19:31 |

دلمردگی

بار ها دیدم بهار می خندید

بار ها دیدم خزان می گریید

آری او به اندازه من تنها بود

و حال می دانم چرا از کودکی عاشق پائیزم

|+| نوشته شده توسط یه ینده خدا در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 ساعت 19:30 |

کم کم می تونم باور کنم که هستی.

و اینک آرام آرام باور می کنم بوسه های مهربانت را

گویی که هزاران سال پیش یک بار آن ها را چشیده ام

|+| نوشته شده توسط یه ینده خدا در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 ساعت 19:29 |

به راستی سیاوش كیست؟

در باره سیاوش چه می دانید؟(كلیك كنید)

|+| نوشته شده توسط یه ینده خدا در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 ساعت 19:29 |

شکایت

در تنگنای سرودن شاهنامه ی اندوهناكِ سیاوشِ دلم

و در بهبوهه ی ایمان یافتن به تقدسِ مریمِ مقدس

با چه باید جنگید؟ با انسانیتم؟

یا با خدایی كه گاه و بیگاه،

از روی بی كاری،

به من سلام می دهد؟

|+| نوشته شده توسط یه ینده خدا در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 ساعت 19:28 |

عشق یا دوست داشتن؟ کدام برتر است؟

خدایا! به هر که دوست می داری بیاموز که عشق از زندگی کردن بهتر است، و به هر که دوست تر می داری بچشان که دوست داشتن از عشق برتر است.

عشق یك جوشش كور است و پیوندی از سر نابینایی. اما دوست داشتن پیوندی خودآگاه و از روی بصیرت روشن و زلال.

دوست داشتن چنان در روح غرق است و گیج و جذب زیباییهای روح كه زیباییهای محسوس را به گونه های دیگر می بیند.

عشق با دوری و نزدیكی در نوسان است، اگر دوری بطول انجامد ضعیف می شود، اگر تماس دوام یابد به ابتذال می كشد و تنها با بیم و امید و تزلزل و اضطراب "دیدار و پرهیز" زنده و نیرومند می ماند. اما دوست داشتن با این حالات ناآشناست، دنیایش دنیای دیگری است.

عشق زیباییهای دلخواه را در معشوق می آفریند و دوست داشتن زیباییهای دلخواه را در دوست میبیند، می یابد.

عشق در دریا غرق شدن است و دوست داشتن در دریا شنا كردن.

از عشق هر چه بیشتر می نوشیم سیرابتر می شویم و از دوست داشتن هر چه بیشتر، تشنه تر.

دوست داشتن "همزبانی در سرزمین بیگانه" یافتن است.

آری،... دوست داشتن از عشق برتر است و من هرگز خود را تا سطح بلندترین قله ی عشقهای بلند پایین نمی آورم.

دكتر علی شریعتی

|+| نوشته شده توسط یه ینده خدا در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 ساعت 19:28 |

کینه

وقتی كینه ای از كسی به دل می گیری در واقع دشمن را به قلب خود راه داده و برای او جایی تعیین كرده ای سعی كن خانه دل خود را تنها از دوستان پركنی و هرگز گوشه ای از آن را در اختیار دشمنان نگذاری .

|+| نوشته شده توسط یه ینده خدا در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 ساعت 19:27 |

دختر ایرانی

دختری بود دروغگو، از جنس بلور

با خاطراتی از جنس تهوع!

|+| نوشته شده توسط یه ینده خدا در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 ساعت 19:27 |

معجزه

من خدا را با معجزه می شناسم،

كابوست معجزه ای بود كه بر خوشبختی من نازل شد،

و اینك باور می كنم كه خدا هم مرا فراموش كرده است،

چرا كه دیگر معجزه ای نیست.

شاید معجزه ای دیگر، چرا كه او هست.

|+| نوشته شده توسط یه ینده خدا در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 ساعت 19:26 |

عادت نکنیم، عاشق شویم!

پیش از گفتار

شاید روزی بر تمام نوشته های خود خطی سیاه بکشم. اما اینک می دانم چه می خواهم بگویم و چرا باید بگویم. نوشتن را معجزه می دانم و آن را می پرستم، چرا که تفکراتم را به من آموزش می دهد.

اگر می خواهید این متن (نمی گویم که ناچیز چون نوشته ناچیز نیست، این منم که ناچیزم.) را بخوانید، چشمان خود را اندکی ببندید و یک نفس عمیق بکشید، این را در تنهایی، در حالی که دلی پر از غصه داشتم، نوشتم. پس شما هم، اگر تنها نیستید و اگر دل پر از غصه ندارید آن را نخوانید.

متن اصلیم

به نظر شما کدامیک ساده تر است، عاشق شدن یا عادت کردن؟ حال به نظر شما کدامیک سخت تر است، فراموش کردن عشق یا فراموش کردن عادت؟

واژه ای که در پی آنیم را نمی توانیم معنا کنیم، چرا که اگر می شد، تا به حال تعریف شده بود. به راستی عشق چیست؟

روزها را به تفکر در ارتباط با این موضوع صرف کردم (یا شاید حرام کردم!). هر چه بیشتر عمیق شدم بیشتر آسیب دیدم. در یافتم آن چه را که عشق می پنداشتم تنها عادتی بیش نبود. برای خودم مثال خوبی را پیدا کردم. جوون تر که بودم، آکواریم خریدم، بعدش چند تا ماهی و بالاخره به ماهی که بهش میگن "لجن خوار". بعضی روزها بیشتر از 2 ساعت می نشستم و به آکواریم نگاه می کردم، "زندگی زیر آب" برام جذاب بود و گاهی با ماهیام حرف می زدم. تا بالاخره برام یه عادت شد. ماهیام یکی دو دفعه مردن، اما این لجن خواره که یه کم سخت جون تر بود، برام موند و شد چیزی که باهاش هر روز حرف می زدم. فکر نکنید دیوونه شده بودم. می دونستم که اون نمی فهمه ولی هر چی بود خودمو تخلیه می کردم. بیشتر از 6 ماه باهام دم خور بود. تا بالاخره اونم مُرد. خیلی ناراحت شدم، غصه خوردم، یادش کردم و بعضی وقتا هم تو خیالم باهاش حرف زدم. راستی اگه بعدش تنهایی نبود، عادتش زودتر از سرم می رفت.

حالا بگید، من بهتون بگم عاشقش شدم یا بگم بهش عادت کرده بودم. حالا اگر جای اون یه انسان باشه چی؟ انسانی که باهام می خنده، گریه می کنه، درد دل میکنه، تو بغلم می گیرمش، بوسش می کنم، بوسم می کنه، بوش می کنم، بهش محبت می کنم و ازش محبت می بینم و ... . واقعا عاشقشم یا بهش عادت کردم، شاید هم هر دوتای این واژه ها یکی باشه.

دلم میسوزه برا جوونایی مثل گل خودم و مخصوصا دختر خانوم های جوونی که به خاطر این که نمی دونن فقط عادت کردن، خودشونو، دلشونو، محبتشونو، جذابیتهاشونو و ... رو به پای هر بی سرپایی که میاد با شعار من با همه فرق دارم، من عاشقم، من برات می مونم و هزار تا حرف قشنگ قشنگ دیگه، می ریزند.

حرفام ادامه داره! قد سه تا قطارِ دیگه! اگه شما نظراتتونو بگید، منم ادامه می دم.

همه کسانی را که فکر می کنن، دووووووووست دارم.

|+| نوشته شده توسط یه ینده خدا در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 ساعت 19:26 |

ای کاش

كاش می شد!

كاش می شد بوی یاس را فهمید

كاش می شد راز چاه را فهمید

كاش می شد بوی عشق را فهمید

در كنار خون و شمشیر

طاقتم طاق است

ای كاش این را، این كاش می فهمید.

|+| نوشته شده توسط یه ینده خدا در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 ساعت 19:25 |

بیاید به خدا اعتماد کنیم!

همیشه یادتون باشه، شما یه دل دارید که یه بار مصرفه! به خدا یه بار مصرفه! دست هر کسی ندینش، سالم نگرش دارید تا خدا ازتون بگیرتش بده دسته یارتون، خودتون بهش ندین، چون قدرشو نخواهد دونست. بیادید به خدا اعتماد کنیم!

خانه ام گرم بود و راحت،

پر از تفریح، پر از عشق و پر از رویا،

در کنار شومینه حافظ می خواندم،

آنگاه که در بیرون توفان بود و سرما و تاریکی.

سکوت خانه ام را در نوردید،

طنین ضربه های قلب تو بر پیکر خانه،

از آن هنگام از آن شاعر فاسد،

التماست دلم را لرزاند، به خانه راهت دادم،

نمی دانم کاش می دادم یا نمی دادم!

نشستی با منُ حافظ بخواندیم،

از جدایی ها شکایت کردیمو بر هم رحم کردیم،

نگاه ها را آشنا ساختیمو آغوش ها را با هم،

چقدر زیبا رقصیدیمو خندیدیم.

چقدر حیف شد که یادم رفت،

پس از تو، در را ببندیم،

خانه ام سرد شد، تاریک شد،

تو رفتی، چو بدت می آمد از این سرما و تاریکی.

|+| نوشته شده توسط یه ینده خدا در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 ساعت 19:25 |

فریاد

فریاد!

نمی دونم چرا اینا رو نوشتم، اما راستش خیلی دلم گرفته بود، خیلی سخته وقتی کسی رو که خیلی دوست دارید بفهمی از روی شرمش بهت دروغ گفته، اونم خیلی بزرگ، ...

تو را دوست دارم

تو را به اندازه تعداد لرزش های تنت دوست دارم

تو را به اندازه تعداد لرزش های تمام اجناس در دام دوست دارم

تو را به اندازه تمام بلورهای چندش آور دوست دارم

تو را به اندازه تمام حسرت هایت دوست دارم

تو را به اندازه تمام ستاره های شبهای تنهاییات دوست دارم

تو را به اندازه تمام سادگی ات دوست دارم

تو را به اندازه تمام شهوت ها دوست دارم

تو را به اندازه تمام کام های پر هوس دوست دارم

تو را به اندازه تمام واژه های دوستت دارم دوست دارم

تو را به اندازه تمام نگاه های پر هوس دوست دارم

تو را به اندازه تمام شاعران فاسد دوست دارم

تو را به اندازه تمام دروغها دوست دارم

تو را به اندازه تمام دروغ هایت دوست دارم

تو را به اندازه تمام شرمندگی ات دوست دارم

تو را به اندازه تمام لحظه های ترس و لذت دوست دارم

تو را به اندازه تمام عصمت های بر باد رفته دوست دارم

تو را به اندازه تمام پیمان های با حق دوست دارم

تو را به قدر تمام جنین های خوشبختِ کمتر از 9 ماه دوست دارم

تو را به قدر تمام کودکان مقتول با دست مادر دوست دارم

تو را از آن لحظه که عشقت در دلم مُرد دوست دارم

تو را دوست دارم، تو را دوست دارم

|+| نوشته شده توسط یه ینده خدا در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 ساعت 19:24 |

هفت روش کسب احترام

احترام را همه می خواهند، ولی معدود كسانی آن را به دست میآورند. چـرا؟

احتـرام اكتـسابی است؛ هرگز به كسی اهدا نمیشــود . امروزه با هجوم مردم بـرای انجام دادن سراسیمه وار كارها، انـدك افـرادی دارای اراده، بـردبـاری یا پشتكار مورد نیاز برای مورد احترام واقع شـدن حقیقی میباشنـد . همانند درست کردن یک غذای خوب، ایـجـاد احـتـرام نیز نـیازمند زمان و درنظر گرفتن جزئیات ظریف است تا بتوان به بهترین نتیجه دست یافت .

احترام همچنین رابطه مستقیم با شـهرت و اعتـبـار شـما دارد . از خود جلوهای متشخص بسازید، احترام بـه عنـوان نتیجه ظاهر خواهد شد. روشهایی برای سرعت بخشیدن به این فرایند وجود دارد . حـداقـل برای كوتاه مدت - از طریق برخی راههای میان بر. برای مثال خود را در موقعیتی قرار دهید كـه بـتوانید قدرت خود را بكار ببرید ( قدرت حقیقی، نه در راس قدرت دربان باشگاه ) ، آنگاه مقـدار معینی از احـتـرام به شما اعطا خواهد شد، نه به دلیل اینكه استحقاقش را داشتهاید، بـلـكه بـه این خاطر كه موقعیت جدید شما اینطور ایجاب می كند .بروی كسی آب دهان نیندازید .

من با یك مامور عالیرتبـه پلیس آن قـدر دوستی عمیـقی داشتـم كـه میتوانستم روی صورتـش آب دهـان بـیـنـدازم و از او بـخـواهم به دلیل اینكه سد راه آب دهانم شده ، از من عـذر خواهی كند، اما به خاطر "مقام" او از انجام چنین كار گستاخانهای خـودداری كـردم . مـن بـرای مـقـام ریـاست احتـرام قــائل هستم ، بنابراین به دلیل "مقام" او، به رئیس خود احترام میگذارم نه بهخاطر آنچه كه او انجام داده و مستحق احترام من شده است.

بـنابراین بیایید واقیت گرا باشیم ؛ اكثریت ما استطاعت تهیه بنز را نداریم ، و درصد بسیار كمتری می تـوانیم موقیعتی قدرتمند را برای خود خـریداری نماییم. با این شرایط چگونه میتوانیم مقداری احترام را به سرعت كسب نماییم ؟

در این قسمت هفت نكته وجود دارد كه احتــرام شـما را تضمین نمیكند اما شما را در جهتی صحیح هدایت خواهد كرد . آنچه باید به خاطر داشته بـاشید آن است كه این نكات نباید فقط یكبار انجام شده و سپس فراموش گردند ، بلكه باید به عنوان بخشی از سبك زندگی و تصویر جدیدی كه در نظر دارید دربیایند.